پژوهشکده امام خمینی (س) و انقلاب اسلامی پژوهشنامه متین 2423-6462 28 110 2026 03 21 The Love of Praise (Ḥobb al Iṭrāʼ) in Islamic Political Thought:An Analysis of the Perspectives of Imam Ali and The Leaders of the Islamic Revolution of Iran within the Framework of Power Distance Theory حُبُّ الإطراء در اندیشه سیاسی اسلام: تحلیل دیدگاه امام علی (ع) و امامین انقلاب در چهارچوب نظریه فاصله قدرت 117 150 225518 10.22034/matin.2025.502573.2341 FA سید روح اله طباطبائی ندوشن دانش‌آموخته دکترای علوم و معارف نهج‌البلاغه، دانشگاه میبد، میبد، ایران. یحیی میرحسینی دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکده الهیات، دانشگاه میبد، میبد، ایران. Journal Article 2025 05 11 In societies with high power distance, rulers are more susceptible to accepting exaggerated praise <span dir="RTL" lang="FA">ــ </span>a phenomenon condemned in Islamic teachings as <em>Hubb al-</em> Iṭrāʼ (love of flattery). Employing a descriptive-analytical method, this study seeks to elucidate the place of <em>Hubb al-</em> Iṭrāʼ<em> </em>in the conduct and sayings of Imam ʿAlī (AS), Imam Khomeini, and Ayatollah Khamenei, and to analyze their perspectives within the framework of the "power distance" theory. The findings indicate that, from the viewpoint of the Commander of the Faithful (AS), <em>Hubb al-</em> Iṭrāʼ<em> </em>paves the way for Satan's influence, arrogance, heedlessness, and self-conceit. Imam Khomeini and Ayatollah Khamenei, by emphasizing the necessity of accountability and criticism of officials and prohibiting comparisons with the Infallibles (AS), pursued three approaches <span dir="RTL" lang="FA">ــ </span>ethical, theological, and jurisprudential <span dir="RTL" lang="FA">ــ </span>based on which excessive praise is not only incompatible with Islamic teachings and degrades the dignity of the political system but also leads to cultural self-effacement and despotism. These moral harms are articulated in the words of Imam ʿAlī (AS) as arrogance, estrangement from religion, and neglect. Overall, refraining from <em>Hubb al-</em> Iṭrāʼ<em> </em>is not merely an individual virtue but a fundamental principle in Islamic governance that contributes to the health of the political system and the prevention of tyranny. <span lang="AR-SA">در</span><strong> </strong><span lang="AR-SA">جوامعی که فاصله قدرت زیاد است، زمامداران بیشتر در معرض پذیرش ستایش‌های اغراق‌آمیز قرار دارند؛ پدیده‌ای که در آموزه‌های اسلامی با عنوان «حُبُّ الإطراء» نکوهیده شده است. این پژوهش با روش توصیفی‑تحلیلی در پی آن است که جایگاه حُبُّ الإطراء در سیره و کلام امام علی^(ع)، امام خمینی و آیت‌الله خامنه‌ای را تبیین کرده و دیدگاه ایشان را در چارچوب نظریه «فاصله قدرت» تحلیل نماید. یافته‌ها نشان می‌دهد که از نگاه امیرالمؤمنین^(ع)، حُبُّ الإطراء زمینه‌ساز نفوذ شیطان، غرور، غفلت و خودپسندی است. امام خمینی و آیت‌الله خامنه‌ای نیز با تأکید بر نقدپذیری مسئولان و نهی از مقایسه با معصومان^(ع)، سه رویکرد اخلاقی، کلامی و فقهی را دنبال می‌کردند که بر اساس آن، تمجید افراطی نه‌تنها با آموزه‌های اسلامی ناسازگار و شأن نظام را پایین می‌آورد، بلکه موجب خودباختگی و خودکامگی می‌گردد. این آسیب‌های اخلاقی در کلام امام علی^(ع) با عناوینی چون غرور، دوری از دین و غفلت یادشده است. درمجموع، پرهیز از حُبُّ الإطراء نه یک فضیلت فردی، بلکه اصلی بنیادین در حکمرانی اسلامی است که به سلامت نظام سیاسی و جلوگیری از استبداد یاری می‌رساند</span><span dir="LTR">.</span> https://matin.ri-khomeini.ac.ir/article_225518_11ef9c04430689af28aa2b02b8877498.pdf