پژوهشکده امام خمینی (س) و انقلاب اسلامی پژوهشنامه متین 2423-6462 15 61 2014 03 21 A Study of Jurisprudential Principle of Rights of Children to be with Parents and Relatives with Emphasis on Imam Khomeini بررسی مبانی فقهی حق کودک بر بودن با والدین و خویشاوندان با رویکردی به نظر امام خمینی(س) 75 97 60905 FA معصومه مظاهری استادیار دانشگاه شهید مطهری فاطمه صالحی‌نژاد دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق خانواده دانشگاه امام صادق(ع) Journal Article 2013 11 25 Relationship between parents and children are among the most necessary needs of children to attain all-out growth, which are sometimes denied to them by their parents or relatives. The right of the children to be with parents are recognized by Iranian law in two provisions: custodianship and visit. Hence it is necessary to study the jurisprudential principles of these provisions. The most important principles are the laws of “no damage” and “no duress”. Hence, hence the present paper is an attempt to study the right of child to be with the parents and relatives on the basis of the said two rules. According to Imam Khomeini, the rule of “no damage” can be considered as a base for the right of the child to be with the parents and relatives only if it is taken as governmental prohibition. But, the problem is that he maintains that the rule of “no damages” applies only to the “rule of authority”, i.e. “people are in control of their properties” which is not related to the subject under study. Therefore, if we accept that the rule of “no damage” as a basis for all argumentations of the primary commandments or accept the applicability of the “rule of authority” to souls, then this problem is solved and this right is established for the children. As such, a judge as representative of the ruler will have the authority to issue verdict in the interests of the children with regard to custodianship and visiting their parents. The rule of “no duress” too has established this right for the children and Imam Khomeini too relies on this rule in his arguments <em>ارتباط با والدین و خویشاوندان از ضروری­ترین نیازهای کودک برای رسیدن به رشدی همه جانبه است که گاه به دلایل مختلفی از سوی والدین و خویشاوندان وی نادیده گرفته می­شود. این امر ضرورت شناسایی حق کودک بر بودن با والدین و خویشاوندان را ثابت می­کند. و از آنجایی که در حقوق ایران چنین حقی برای کودک در قالب دو نهاد حضانت و ملاقات، به رسمیت شناخته شده است؛ لزوم بررسی مبانی فقهی آن نیز احساس می­گردد که مهم­ترین آنها قاعده لاضرر و لاحرج است، بنابراین پژوهش حاضر در صدد پاسخگویی به چگونگی شناسایی حق کودک بر بودن با والدین و خویشاوندان بر اساس این دو قاعده است.</em> طبق نظر امام خمینی قاعدة لاضرر تنها در صورتی می­تواند مبنای حق کودک بر بودن با والدین و خویشاوندان واقع شود، که آن را به معنای نهی حکومتی در نظر بگیریم. لیکن اشکال پذیرش این نظر در این است که ایشان لاضرر را تنها بر قاعدة سلطنت یعنی «الناس مسلطون علی اموالهم» حاکم می­دانند که ارتباطی به بحث ما پیدا نمی­کند. بنابراین تنها در صورتی که لاضرر را حاکم بر تمام ادلة احکام اولیه دانسته و نیز  قاعدة سلطنت را شامل تسلط بر «انفس» بدانیم، این مشکل مرتفع شده و چنین حقی برای کودک اثبات می­شود و دست قضات به عنوان نمایندة حاکم، برای صدور رأی بر اساس منافع کودک در باب حضانت و ملاقات باز خواهد بود. قاعدة لاحرج نیز این حق را برای کودک اثبات کرده و امام نیز آن را پذیرفته‌اند https://matin.ri-khomeini.ac.ir/article_60905_65892047485fd41241685b989cca104a.pdf