پژوهشکده امام خمینی (س) و انقلاب اسلامی پژوهشنامه متین 2423-6462 11 44 2009 11 22 Human Primordial Nature in the Quran Special Reference to Imam Khomeini’s Viewpoints فطرت در قرآن و احادیث با رویکردی به نظر امام خمینی(س) 151 176 63768 FA مرجانه مهدی زاده . عضو هیأت علمی گروه الهیات دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال. Journal Article 2009 08 01 Primordial nature or human primordial nature is among the Quranic issues through whose cognition not only man gains self-knowledge but also knowledge of God. The existence of God-given and non-acquisitive primordial nature in man leads to man’s knowledge of and inclination towards God the Almighty. The present paper is an attempt to discuss the concept of primordial nature in the holy Quran and the traditions as well as in the viewpoints of Imam Khomeini, who was influenced by his teacher Ayatollah Shahabadi. In Imam Khomeini’s viewpoint primordial nature refers to the awareness and inclinations which are institutionalized in man. He mentions different natures and inclinations for man which lead man to primordial nature based on his origin, primordial nature based on monotheism… He maintains that some of these are the rules of primordial nature while some are its requirements. So long as the primordial nature is not subject to natural rules Imam Khomeini calls it non-veiled primordial nature. In this case it is among the faculties of reason. And if attention is paid to natural aspects and is subject to natural rules it is called veiled primordial nature which is among faculties of ignorance which will be a source of vice and evil. فطرت یا به عبارت دقیق‌تر فطرت انسانی از جمله مباحث قرآن کریم است که توجه و شناخت آن نه تنها به خودشناسی که نهایتاً به خداشناسی منجر می‌شود. وجود فطرت خدادادی و غیر اکتسابی در انسان باعث ایجاد معرفت و گرایش خاصی نسبت به خداوند متعال در وجود انسان می‌گردد. در این مقاله، ابتدا به مفهوم فطرت از نظر قرآن کریم و روایات پرداخته شده و سپس نظر امام خمینی، که از استاد ایشان آیت الله شاه آبادی نشأت گرفته، مورد برسی قرار می‌گیرد. از نظر امام خمینی فطرت به معنای آگاهیها و گرایشهایی است که در بشر نهادینه شده است. ایشان فطرتها و گرایشات مختلفی برای انسان ذکر می‌کنند که عبارتند از: فطرت بر اصل وجود مبدأ، بر توحید، بر استجماع ذات مقدس به جمیع کمالات، بر معاد ، وجود ملائکه و انزال کتب. ایشان بعضی از این موارد را از احکام فطرت دانسته‌اند و بعضی دیگر را از لوازم فطرت می‌دانند. امام همچنین از فطرتی که محکوم به احکام طبیعت نشده باشد و وجهة روحانیت و نورانیت خود را حفظ کرده باشد به فطرت مخمورة غیر محجوبه یاد می‌کند که در این شرایط در حالت «خیر» بوده و از جنود عقل محسوب می‌شود، و در صورت توجه فطرت به طبیعت و محکوم شدن به احکام آن، از آن به فطرت مخمورة محجوبه یاد می‌کند که از جنود جهل بوده و منشأ شرور محسوب می‌گردد.

https://matin.ri-khomeini.ac.ir/article_63768_46d9651681cc411ec0da74848ffb8197.pdf