پژوهشکده امام خمینی (س) و انقلاب اسلامی پژوهشنامه متین 2423-6462 10 41 2009 03 19 Globalization and Cultural Policies of the Islamic Republic of Iran جهانی شدن و سیاست فرهنگی جمهوری اسلامی ایران 69 94 64884 FA سید رضا صالحی امیری عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات. امیر عظیمی دولت آبادی معاون پژوهشی و هیئت علمی پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی Journal Article 2008 11 24 Due to the changes globalization creates in different economic, political, social and cultural levels, it also creates some limitations for the cultural policies of the countries, but also creates some opportunities. The role of governments in cultural policymaking and their inclination to preserve, promote and consolidate their national culture has been influenced by globalization, causing the persuasion of a kind of cultural policy based on diversity with emphasis on local and transnational features. The national sensitivities regarding cultural policies of the countries have been diminished in certain cases and cultural control – Production, distribution, and consumption of commodities and products – has become an inaccessible aspiration. The persuasion of cultural policies in most cases has been unsuccessful and many of cultural activities have become commercial. However, globalization has seriously challenged the context (national territory), the content (national elements and principles) and the planner and executor (government) of cultural policies.  Under the circumstances, the cultural policies of the Islamic Republic of Iran too have undergone some changes over the past few years. The present paper is an attempt to study the impacts of globalization on the cultural policies of Iran. <em>جهانی شدن به واسطه تغییراتی که در سطوح مختلف اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی پدید می‌آورد برای سیاست فرهنگی کشورها هم محدویت آفرین است و هم فرصت ساز. نقش عمده دولتها در سیاست‌گذاری فرهنگی و تمایل آنها به حفظ، گسترش و تقویت فرهنگ ملّی تحت تأثیر جهانی شدن قرار گرفته و موجب پیگیری نوعی سیاست فرهنگی مبتنی بر تنوع و با تأکید بر ویژگیهای فروملّی (محلی) و فراملّی شده است. از حساسیتهای ملّی در سیاست فرهنگی کشورها در پاره‌ای موارد کاسته شده و کنترل فرهنگی به آرزوی دست نیافتنی تبدیل شده است. تعقیب سیاست فرهنگی در قلمرو ملّی در اغلب موارد توفیقی نداشته و بسیاری از فعالیتهای فرهنگی حالت تجاری به خود گرفته است. در مجموع، جهانی شدن هم زمینه (محدوده و قلمرو ملی)، هم محتوا (عناصر و اصول ملی) و هم طراح و مجریِ  (دولت) سیاست فرهنگی  را با چالش اساسی و جدّی مواجه کرده است. تحت چنین شرایطی، سیاست فرهنگی جمهوری اسلامی ایران نیز  در سالهای اخیر شاهد تغییراتی بوده است که در این مقاله مورد بررسی قرار می‌گیرد. </em> https://matin.ri-khomeini.ac.ir/article_64884_30facf59dec1b01136ece71a488e4277.pdf