تقیه مداراتی یکی از اقسام تقیه است که در تعامل با اهل سنت و با هدف جلب مودت و ایجاد وحدت میان مسلمانان به کار برده می‌شود. مشهور فقها بر این باورست که چنین تقیه‌ای مخصوص عبادات است و در مسائل غیر عبادی جریان ندارد. هدف این نوشتار این است که با نگاه موسعی به ارزیابی ادله تقیه مداراتی بپردازد و با رهیافتی نو از ادله این باب، امکان صحت معاملات تقیه‌ای را بررسی نماید. نوشتار حا ضر از روش توصیفی تحلیلی و از شیوه کتابخانه ای بهره برده است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که از ادله جواز و حلیت عمل تقیه‌ای، جواز تکلیفی و وضعی قابل دریافت است و قلمروی آن در جایی است که عمل مورد تقیه قابلیت اتصاف به صحت و فساد را داشته باشد. از نصوص آمره به تقیه چنین برداشت می شود که صحت در عبادات و معاملات همگام با مقتضای امتنان انگاشته می شود و مبتنی بر دیدگاه مرحوم امام خمینی (ره) با استفاده از ادله عمومی تقیه و با بهره‌گیری از حدیث رفع می‌توان به صحت تقیه در عقود و ایقاعات قائل شده و همچنین در تکالیف نفسی و غیری، صحت چنین تقیه‌ای را اثبات نمود.