فوریت یا تراخی خیارات بیع مورد اختلاف فقهی و معطوف به تحلیل ادله خیارات است. باتوجه به اینکه امام خمینی برخی خیارات را امضائی می‌داند؛ تحقیق حاضر، با هدف تبیین تأثیر این نظریه، در مدت زمان خیار بیع، انجام‌ شد. این تحقیق، با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای انجام شده‌است. یافته‌ها نشان داد به نظر امام خمینی، در صورت عدم جریان استصحاب خیار، اصل بر فوریت خیار است. هرچند خیار عیب، امضایی است، اما تمام الموضوع خیار عیب در مرسله جمیل "قائماً بعینه" بودن مبیع است و فوریت در موضوع خیار دخالت ندارد؛ پس اگر اطلاق ثابت شود، مستلزم تراخی است. خیار غبن، امضائی است و در نظر عقلا، موضوع آن "تحقّق غبن" است که خیار آن، به فوریت مقیّد نشده؛ اما مشروط به عدم اضرار و اهمال است و لذا تراخی عرفی دارد. نظر امام خمینی در زمان خیار تدلیس در بیع، یافت نشد؛ اما فوریت آن مورد تسالم فقها است. بنابراین، موضوع خیار امضائی اگر در دلیل لفظی تصریح نشده باشد، بر اساس ملاکات عقلا، تنقیح می‌شود و به تبع آن فوریت یا تراخی عرفی ثابت می‌گردد و در صورت عدم تنقیح موضوع خیار، اصل بر فوریت عرفی خیارات است.